შიგთავსზე გადასვლა

წიგნები და მუსიკა

ეს ჩემი და ირაკლის ერთობლივი პოსტია. დიდი ხანია, წიგნებს, რომლებსაც გამოვცემთ, სიმღერებს ვუსადაგებთ ხოლმე. ზოგჯერ ვთანხმდებით, ზოგჯერ – კატეგორიულად არა. ჰოდა, დღეს გადავწყვიტეთ, რასაც გავიხსენებდით, ყველაფრისთვის ერთად მოგვეყარა თავი. ასეც მოვიქეცით და ეს სივრცე მოვძებნეთ პოსტისთვის. თქვენი აზრებიც გაგვიზიარეთ – რაში დაგვეთანხმებით, თქვენ რომელ სიმღერას  შეარჩევდით 🙂 ეს სრული სია არაა, ესაა, რაც გაგვახსენდა. კიდევ გავიხსენებთ და დავამატებთ. სიმღერის ტექსტებს  კავშირი არა აქვთ წიგნის სიუჟეტებთან (თითქმის), ეს უბრალოდ ჩვენი მუსიკალური ასოციაციებია.

ფილიპ კ. დიკი, “ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე?”

მარი:
The Tiger Lilies – Release me

ირაკლი:
Nirvana – Smells Like Teen Spirit

ფილიპ კ. დიკი, “უბიკი”

მარი:
Placebo – Meds

ირაკლი:
The Chemical Brothers – Hey Boy Hey Girl

ენდი უირი, “მარსელი”

მარი:
Bee Gees – Stayin’ Alive

ირაკლი:
The Ronettes – Be My Baby

მარგარეტ ეტვუდი, “მხევლის წიგნი”

მარი:
Moby – Extreme Ways

ირაკლი:
The Cranberries – Zombie

ფილიპ კ. დიკი, “იდინე, ცრემლო, – თქვა პოლიციელმა”

Moby – why does my heart (შევთანხმდით)

დენიელ კიზი, “ბილი მილიგანის მრავალი გონება”

ირაკლი:
Pink Floyd – Another brick in the wall

მარი:
J.S. Bach – Toccata and Fugue in D Minor

დენიელ კიზი, “ყვავილები ელჯერნონისთვის”

U2 – One
 (შევთანხმდით)

დიმიტრი გლუხოვსკი, “მეტრო 2033”

Mashina vremeni – Povorot (შევთანხმდით)

დიმიტრი გლუხოვსკი, “მეტრო 2034”

Akvarium – Gorod Zolotoy

დიმიტრი გლუხოვსკი, “მეტრო 2035”

DDT – Rodina (შევთანხმდით)

რობერტ ჰაინლაინი, “კარი ზაფხულში”

მარი:
John Travolta – Barbara Allen

ირაკლი:
The Doors – Indian Summer

ანჯეი საპკოვსკი, “მხედვარი”

Vasilisa – Rasti rasti (შევთანხმდით)

ლიზა ჯენოვა, “ჯერ კიდევ ელისი”

ირაკლი:
Ben E King – Stand by me

მარი:
Alanis Morissette – That I would be good

ჰოვარდ ლავკრაფტი, “ქთულჰუს ძახილი”

Carmina Burana (შევთანხმით)

ურსულა კ. ლე გუინი, “წყვდიადის მარცხენა ხელი”

Mozart – Lacrimosa (შევთანხმდით)

რეი ბრედბერი, “ტანმოხატული კაცი”

David Bowie – Space Oddity (შევთანხმდით)

ართურ კლარკი, “კოსმოსური ოდისეა”

Radiohead – Paranoid Android (შევთანხმდით)

რეი ბრედბერი, “მთელი ზაფხული ერთ დღეში”

მარი:
Radiohead – True love waits

ირაკლი:
The Doors – Summer’s almost gone

ორსონ სკოტ კარდი, “ენდერის თამაში”

Deep Purple – Child in Time (შევთანხმდით)

სალომე ბენიძე, “ქალაქი წყალზე”

მარი:
Nochnie snaiperi – Ia lublu togo

ირაკლი:
moi laskovyi i nezhnyy zver

3

ლეაის გოგო, რომელიც წუხელ ადრე დაწვა, მალე გათენდება ჩემი დაბადების დღეო, სამი წლის გახდა. ამ დდროისთვის  უყვარს: ასოების (“ასომგერების”) გამოწერა, სიმღერა, ცეკვა, ათის ფარგლებში შეკრება – გამოკლება, რიცხვებით მანიპულაციები, პრინცესა ავრორა, ლომი, კუდიანი და გარდერობი ( ადაპტირებული ვერსია:დ) . არ უყვარს: სუპი, დილაობით მშობლების სამსახურში გაშვება, როცა რაღაცას აკეთებს და უყურებენ. მთელი სამი წელი გავიდა და ჩვენ უკვე ისე კარგად ვიცნობთ ერთმანეთს, ისე კარგად გვესმის ერთმანეთის, ზოგჯერ ვფიქრობ, ხომ არ დამესიზმრა ის დღეები, მძინარე, მოცუცქნულ, არც ისე ლამაზ არსებას რომ დავყურებდი და ვფიქრობდი, საიდან მოვიდა ჩემ ცხოვრებაში, რატომ ვგრძნობ ამხელა პასუხისმგებლობას და რატომ მასევდიანებს ეს ყველაფერი – მეთქი.

ჩვენ სამივე გავიზარდეთ და უკეთ გვესმის ერთმანეთის. და იცით რა? მიუხედავად იმისა, რომ დედობა ერთი გრძელი და გაუთავებელი შფოთვა ყოფილა, უბრალოდ, ბედნიერი ვარ, რომ მყავს ერთიბეწოცხვირიანი, ჭკვიანი და მეკობრე გოგო, და ახლა ზუსტად ვიცი: ჩემს ცხოვრებაში იმაზე კარგი, სახით სახეზე რომ მომადეს მუცლიდან სულ ახალამოყვანილი და აკნავლებული, არც არაფერი მომხდარა და, სავარაუდოდ, აღარც მოხდება.

აი, ახლაც ვფიქრობდი, 20 წლის მერე როგორი იქნება – მეთქი, მაგრამ ნეტა ამას რა მნიშვნელობა აქვს. დედამისს სჯერა, რომ თუ ადამიანს საკუთარი დაბადების დღე არ უხარია, ის იმ მომენტში კარგად არ არის. შეიძლება ცდება, მაგრამ ასე სჯერა. ჰოდა, უნდა, რომ 20 წლის მერეც ეს გოგო მალე ჩაწვეს ლოგინში, რომ დაბადების დღე უფრო მალე გაუთენდეს, ღამე იყოს მოკლე და მისი 26 ნოემბერი ძალიან, ძალიან გრძელი და ჭრელი.

ჰო, დედობა ძნელია. ყველაზე ძნელია დედობა. მაგრამ ნელნელა ვსწავლობ და უკვე ვიცი, რომ ყველა განსაცდელისგან მე ვერ დავიცავ. ვერ დავიჭერ, როცა წაიქცევა, მაგრამ ის კი სულ შემეძლება, გადატყავებულ, ნატკენ მუხლებზე სული შევუბერო.

მესამე ასტრიდობა

წესით, აქ არ უნდა ვიყო.
წესით, სულ სხვა რამეს უნდა ვაკეთებდე, მაგრამ ახლა ჩვენი ღონისძიებების ფოტოებს ვახარისხებდი და ვიფიქრე, რომ მესამე ასტრიდობაზეც აუცილებლად უნდა მოვყვე, როგორც წინა ორზე მოვყევი. მერე, ძნელ დღეებშ, შემოვალ და საკუთარი მზეები მექნება. ბლოგის წერაც აქამდე იმიტომ არ მივატოვე, რომ აქაურობა ყველაფერ კარგს ინახავს, რაც კი ოდესმე გადამხდენია. ცუდებს არ ვწერ ხოლმე – ცუდებს ვივიწყებ, არ მინდება გახსენება და რა საჭიროა, ბლოგმა დაიმახსოვროს? “დაე, იყოს აქ მზისფერი ყველაფერი.”

12246835_10207278685421014_3814240540016054658_n (1)

ლიამ ყვავილები მომიტანა 12219481_10207278689221109_1792088578878392924_n როგორ გამახარე – მეთქი და აბა, სულ შენ ხომ არ უნდა გვახარებდეო. ეს სიტყვები ისე ღრმად ჩამწვდა. კარგია, ბათუმელი დედიკოები ასე თუ ფიქრობენ ჩემზე – რომ მათ შვილებს ვახარებ.

ძალიან კარგი საბავშვო ჟურნალი, “არმარიუმი” გამოვიდა და მისი პრეზენტაციაც იყო. ბავშვებიც გაერთნენ და დიდებმაც ვიხალისეთ. 12274471_10207278690741147_8122777303140935373_n

12250171_10207278690261135_3827835813994348491_n ბესომ დ ქეთიმ ბავშვები მოხატეს, თამთა მალინივით იყო – კეთილი და მზრუნველი. რა მოხდა და, ისევ უამრავი ბავშვი მოვიდა. რაც “ზღაპრის საათებს” ვეღარ ვატარებ, ვფიქრობდი, ბავშვებმა ხომ არ გადაგვიყვარეს მეთქი და ძალიან ვდარდობდი ამაზე. ჰოდა, არ გადავყვარებივართ, ისევ ახსოვდათ, რომ ჩვენთან, სულ რომ ქვეყანა ინგრეოდეს, მაინც აღინიშნება ასტრიდ ლინდგრენის დაბადების დღე. ყოველთვის, ყოველთვის გვექნება ჩვენი მოგონილი დღესასწაული – ასტრიდობა. ყოველთვის გვექნება ფუნთუშები – ხან ირაკლის დედა გამოაცხობს, ხან ერთ პატარა საცხობში შევუკვეთავთ – არცერთს არ დაენანება დარიჩინი. 12243396_10207278656740297_7531854086827744439_n

და ეს ორი, რის გამოც ჩემი დღის გეგმები ერთი ფრაზით მთავრდება. როგორც, მაგალითად, დღეს: 1.წერილებზე პასუხის გაცემა; 2. ახალი თარგმანის წაკითხვა; 3. სტატიის დაწერა; 4. გადაცემის ჩაწერა; 5. ფეისბუქ-გვერდებზე შეხედვა; 6. საყიდლებზე წასვლა; 7. სიყვარულის ახსნა.

12227790_10207278667300561_4970974095211181999_n

და მე რას ვაკეთებდი ამ დროს? რას და, “ლოტა აურზაურის ქუჩიდან” ვკითხულობდი და მთელი ძალით ვცდილობდი, ტირილი არ მომერთო, მიუხედავად იმისა, რომ სატირალი არაფერი იყო. ბავშვები ამ სამ წელიწადში უკვე მიეჩვივნენ ჩემს ტირილებს ზღაპრის საათებზე და აღარ ეცინებათ, პირიქით, უფრო ყურადღებით მისმენენ ხოლმე. მოკლედ, ხმამაღლა ტირილის არ მრცხვენია და ამ ტირილებს კიდევ არაფერი ეშველება და იცით რა? არც მინდა ეშველოს.

რისი მოყოლაც ძალიან მინდოდა

ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე, რა მოხდებოდა, მე და ირაკლის მშვიდად და წყნარად ცხოვრება რომ აგვერჩია, ცაში და მიწაზე არ გვეხეტიალა, ჩვეულებრივი სამუშაო გრაფიკი გვქონოდა, დილით გავსულიყავით, საღამოს პროდუქტით დატვირთულები დავბრუნებულიყავით მეთქი. ზოგჯერ ვნატრობ ამას. ზოგჯერ ისე ვიღლები და ისეთი სასოწარკვეთა მეუფლება, მგონია, რომ სიმშვიდე და საკუთარი განრიგის ზუსტი ცოდნა სწორედ ისაა, რაც იმ წუთას მჭირდება ხოლმე. მაგრამ მერე თბილისში ჩავდივარ და საშინლად სევდიანები მეჩვენებიან საცობებს ძლივს თავდაღწეული ადამიანები და ვიცი, ზუსტად ვიცი, რომ მეც ვიქნებოდი საშინლად სევდიანი. და ვიქნები საშინლად სევდიანი, თუ ოდესმე ბათუმიდან წასვლა მომიწევს. და შეჩერება, შესვენება და ღრმად ჩასუნთქვა თუ მომიწევს.

ჰოდა, იმის მოყოლა მინდოდა, რომ კიდევ ერთხელ ჩავალაგეთ ბარგი, კიდევ ერთხელ მოვიკიდეთ მძიმე ზურგჩანთები, კიდევ ერთხელ გავიარეთ აეროპორტში საპასპორტო კონტროლი, კიდევ ერთხელ ვათვალიერეთ მოხერხებულად ჩაცმული, გაფაციცებული ადამიანები და ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე წავედით, სადაც იყო ძალიან დიდი სიხარული – იმ უამრავ სტენდსა და წიგნში მოკრძალებულად იდგა “წიგნები ბათუმშის” სტენდი და ამის დანახვა იყო საოცრება, იმიტომ, რომ ძალიან ცხადად დავინახე, რომ იმას, რასაც უამრავ რამეს ვწირავთ და რაც სიცოცხლეზე მეტად მიყვარს, უკვე მოუპოვებია თავისი ადგილი ამ უზარმაზარ სამყაროში. და ეს დანახვა ჩემთვის სასწაულის ტოლფასი იყო, იმიტომ, რომ ასე ახლოდან, შუაგულიდან ამის გაცნობიერება ადვილი არ არის, მაგრამ იქ გვერდიდან და შორიდან დავინახე “წიგნები ბათუმში” და გული სიხარულით შემეკუმშა.

ეს პოსტი, ზოგადად, დიდი სიხარულების პოსტია. იმდენი ცუდი რამ ხდება გარშემო, მე კიდევ, ეს ზომაზე ცოტა მეტად სენტიმენტალური და ემოციური ადამიანი, დავდგები და ყველას მოვუყვები ჩემს ფრანკფურტულ სიხარულებზე, იმიტომ, რომ მჯერა – არიან ადამიანები, ვისაც სხვისი ნამდვილი სიხარულით გახარება შეუძლიათ. ცოტანი არიან, მაგრამ არიან და სწორედ მათთვის დავწერ –  მაგალითად იმაზე, რომ ქალაქი დიდად არ შემყვარებია. სამაგიეროდ, შემიყვარდა პატარა საცხობი ჩვენს ქუჩაზე, სადაც დახლს მიღმა იდგა პუტკუნა ფრაუ, დახლი კი სავსე იყო ნაირ-ნაირი ფუნთუშებით, სენდვიჩებითა და ბრეცელებით, მე დიდხანს ვმერყეობდი ლამაზ ფიგურასა და ვაშლის ნამცხვრის ძალიან ბავშვობისეულ, ძალიან შინაურ, ძალიან სიხარულისმომტან სუნს შორის და საბოლოოდ ამ ბოლო ბედნიერებას ვირცევდი. იქ იდგა ერთადერთი მაგიდა ორადორი სკამით, ჩვენ კი – “წიგნები ბათუმში” – ვიყავით სამნი და ირაკლი ჯენტლმენურად იდგა ფეხზე, მე და ნინო კი ვისხედით და სამივე ძალიან ბედნიერად ვილუკმებოდით ჩვენს არჩეულ პატარ-პატარა სიხარულებს.

კიდევ მოვყვები მატარებლის ბაქნებზე, სადაც ის დაწყევლილი მატარებელი არა და არ მოდიოდა, არაადამიანურად ციოდა, მაგრამ იქვე იდგა ირაკლი, რომელსაც შეიძლება ვეჩხუბო, შეიძლება მეჩხუბოს, შეიძლება, ძალიან გაბრაზებულები არც კი ველაპარაკებოდეთ ერთმანეთს, მაგრამ ის აუცილებლად ჩამეხუტება ასეთ არაადამიანურ ყინვებში. შეიძლება, ისევ გაბუტულები ვიდგეთ ბაქანზე, მაგრამ სიცივისთვის არ გამიმეტებს.
ფრ2

მოვყვები შემოდგომით სავსე ლამაზ ქუჩებზე, რომელზეც დადიოდა ლამაზი ბიჭი და მე ჩუმად სურათებს ვუღებდი, იმიტომ, რომ ძალიან მიყვარს, როცა ჩუმად ვუთვალთვალებ ხოლმე, როგორ დააბიჯებს – ტომ სოიერი დიდობაში.
ტომი
მთავარი კი, რისი მოყოლაც მინდოდა, ის ადამიანებია, რომლებიც სხვა ქალაქებიდან ჩამოდიოდნენ მხოლოდ იმის სათქმელად, რომ ორი წლის წინ, ან ერთი წლის წინ, როცა შვებულებას სამშობლოში ატარებდნენ, ბათუმში მოხვდნენ, ჩვენს მაღაზიას ჩამოუარეს, შეხედეს, შემოვიდნენ და ეს იყო ყველაზე ბედნიერი დღე მათი საქართველოში ყოფნის განმავლობაში. ისინი ამბობდნენ, რომ ძალიან მოუნდათ ჩვენი ლამაზი წიგნების ნახვა, ძალიან მოუნდათ ისევ ჩვენი ნახვა, რადგან ჩვენ მათ ცოტა ბათუმი და ცოტა “წიგნები ბათუმში” ჩამოვუტანეთ. ეს ადამიანები გვეკითხებოდნენ სამომავლო გეგმებზე, გვიყვებოდნენ, როგორ აგზავნინებენ ახლობლებს ჩვენ გამოცემულ წიგნებს და მე მართლა მეგონა, რომ ბედნიერებისგან შეიძლება მოკვდე. და იმის შეგრძნებისგან, რომ რასაც აკეთებ, მარტო შენ არ გიხარია და მარტო შენთვის არაა მნიშვნელოვანი.

ამ ამ პატარა ყულაბაზეც მოვყვები იმ ამბავს, როგორ დვინახე და ვთქვი, რომ როცა მოვიცლიდით, აუცილებლად უნდა მოვსულიყავი და მეყიდა. მაგრამ სანამ მე ამას ვიზამდი, ის დაინახა ერთმა ჩვენთვის სრულიად უცნობმა ადამიანმა და იფიქრა, რომ “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკის” გამომცემლებს ერთი ასეთი ყულაბა კი უნდა ედგათ ბათუმში. ჰოდა, გვიდგას.
ფრ1

ჭიპლარის გადაჭრა

გუშინ, როცა ზღვაზე საცურაოდ ჩავედით, ლეამ მოგვთხოვა, მარტოს ეცურა, ჩვენ კი, განა მარტო ხელი არ წაგვეშველებინა, საერთოდაც ნაპირზე დავმსხდარიყავით. ჰოდა, ჩვენც დავსხედით და მე გულისკანკალით ვუყურებდი პატარა გოგოს, რომელიც მარტო, ხელის კამერებისამარა, ბორძიკ-ბორძიკით, ერთი ციცქნა შევიდა უზარმაზარ ზღვაში, აღტაცებული ყვირილით შედგაფუნდა და ისე “გაცურა”, ჩემი დახმარება არ დასჭირვებია. ვიჯექი და მეჩვენებოდა, რომ მეორედ გადაჭრეს ჭიპლარი, რომ რაღაც გაწყდა, ის უკვე დამოუკიდებელია, თავისთვისაა და უზარმაზარ წყლებში ჩემ გარეშეც მშვენივრად იცურებს. თან გული მტკიოდა და თან მიხაროდა, რომ მე ეს შევძელი, ნაპირზე დავრჩი, დახმარებისთვის მზადმყოფი, მაგრამ მშვიდად, მშვიდად და შორიდან ვუყურებდი, როგორ უმკლავდებოდა თავის საკუთარ ტალღებს ჩემი წერტილისხელა და უკვე დიდი შვილი. და გამიხარდა, რომ ხელი გავუშვი.
ისევე, როგორც დედაჩემმა გამიშვა ოდესღაც და ნება მომცა, თავად მეცურა საკუთარ ზღვებში.

აქ ხარ, ღმერთო? ეს მე ვარ, მარი

ივნისი ძალიან მიყვარს. პირველ რიგში, ალბათ, ჩემი საყვარელი “სალტკროკელების” გამო. იქ ხომ ივნისის მოკლე ღამეები დგას და სწორედ ამ ღამეების დროს ხდება ყველაზე საინტერესო ამბები! მეც ბავშვობიდან სულ მაქვს ივნისის ღამეებში რაღაც საოცრებების მოხდენის მოლოდინი. ადრე, სოფელში რომ ვატარებდი ზაფხულებს, მე, თამთა და ქეთო ზაფხულის ბუნიობას ვათენებდით ხოლმე. ვიცოდით, რომ ყველაზე მოკლე ღამე იყო და გვეგონა, მზე სხვანაირად ამოვიდოდა. ერთმანეთს ვაშინებდით, თვალები გვებლიტებოდა და მაინც ვცდილობდით, გვეფხიზლა.ეს ბუნიობები, დილის 7-ზე ჩამოვლილი ნახირის ზმუილი, ბალი და მარწყვი, შემწვარი ბადრიჯანი, ცივი კოკა-კოლა, ჭის წყალი, ურიკიანი კაცის “მაროჟნიიიიიიიი” და სამი გოგო, რომელიც ერთ ოთახში ცხოვრობს და რაღაც ჯადოსნურს ელოდება – აი, საიდან მიყვარს ივნისის დღეები და ღამეები.

ახლა ჩემი ივნისი ისეთი სხვანაირია. წელს ვერც ვიგრძენი, ზაფხული როგორ მოვიდა. არ დამავიწყდება შეგრძნება – ბათუმში, მაღაზიაში, მორიგი ღამე გავათენეთ წიგნების დაბეჭდვის წინ, სისხამ დილით კარი გავაღე, ქუჩაში გამოვედი და მიხვდი, რომ უკვე გაზაფხული იდგა, და ისე შემაშფოთა იმან, რომ გაზაფხული შეუმჩნევლად მოვიდა, მე ვერც აყვავებული ხეები დავინახე, ვერც გამთბარი ჰაერი ვიგრძენი, არც კამკამა აპრილის ზღვა მინახავს… ზოგჯერ, დილით, როცა ვიღვიძებ, მგონია ხოლმე, რომ ლოგინიდან ასადგომად ძალა არ მეყოფა, მაგრამ ჯერჯერობით მყოფნის. სანამ ლოგინში ვწევარ და თავს წამოდგომას ვაიძულებ, იმ დროზე ვფიქრობ ხოლმე, როცა “წიგნები ბათუმში” მხოლოდ ერთი საყვარელი მაღაზია იყო, როცა ყოველ დილით, ზაფხულში, თავად ვყიდულობდი ყვავილებს მის გასალამაზებლად, თავადვე ვაჭრიდი ბოლოებს და ლარნაკებში ვანაწილებდი, მერე კი, ყოველდღიური რუტინის შემდეგ, ადამიანებს ხალისით ველაპარაკებოდი, ზოგჯერ მე და ირაკლი გარეთ მზესაც ვეფიცხებოდით, ზოგჯერ ზღვაზეც დავდიოდით. მაშინ სულ დაღლაზე ვწუწუნებდი, მაგრამ ახლა მართლა არანორმალურ რეჟიმში ვცხოვრობ, თუმცა არ ვწუწუნებ. მაინც არ ვწუწუნებ, მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად გამოფიტვისა, უსამართლობებისა, გულისტკენებისა, ჩემი წარმოდგენების ამოყირავებისა… ასე მგონია, თუ წუწუნს დავიწყებ, ეს ყველაფერი გაქრება, რაღაც ან ვიღაც, ჩემზე ზემოთ, ჩემზე დიდი, აუცილებლად დამსჯის უმადურობისთვის. შეიძლება, ეს გულუბრყვილობაა, მაგრამ მე ყველაზე მეტად ამ ყველაფრის გაქრობა არ მინდა, ამიტომაც ჩუმად ვარ. ზოგჯერ ისე მინდა, ყველას ვუამბო, როგორ მენატრება ჩემი მაღაზიისთვის ყვავილების ყიდვა და ზღაპრის საათები (ეს უკანასკნელი აუცილებლად დაბრუნდება), მაგრამ ამასაც არ ვამბობ ხოლმე, თუმცა, აი, აქ კი დავწერე 🙂

მთავარი კი მთელ ამ ამბებში იყო, არის და იქნება ერთი პატარა გოგო, რომელიც უკვე აღარც ისე პატარაა, კარგს და ცუდსაც არჩევს და იზრდება, იზრდება და ჭკვიანდება. ლეა ის არსება აღარაა, მარტო ძუძუ, ბოთლი და ფაფა რომ უნდოდა, ის ახლა გაცილებით მეტს ითხოვს და მე დღითიდღე უფრო კარგ დედად ვგრძნობ თავს – იმიტომ, რომ ადრე ვერც ძუძუს იღებდა ჩემგან, ვერც ბოთლს და ვერც ფაფას, ახლა კი უკვე დიდი გოგოა, უკვე იმ ასაკშია, რომ შეუძლია იმის მიღება, რისი გაცემაც ნამდვილად შემიძლია და მეც გავცემ და გავცემ.

ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე, რა მოხდება, როცა ლეა იმ ასაკის გახდება, მე, თამთა და ქეთო ტყვიავში ღამეებს რომ ვათენებდით. იმ დროს ნაყინიანი ურიკა უკვე აღარ იგორებს ქუჩა-ქუჩა და ზაფხულის ბუნიობის გათენებამაც, შეიძლება, სულ არ დააინტერესოს, მაგრამ არის რაღაცები, რაც გოგოების ცხოვრებაში მარადიული და უცვეთელია. აი, ჩვენ რომ წიგნი გამოვეცით, ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი ჩვენი გამოცემულებიდან, “აქ ხარ, ღმერთო? ეს მე ვარ, მარგარეტი” – 1970 წელსაა დაწერილი და ჰოი საოცრებავ, ამერიკელი სამოცდაათიანების ბავშვიც ისეთივე ყოფილა, როგორიც მე ვიყავი 11 წლის ასაკში.ჯუდი დედამიწის ყველა წერტილში დარდობენ გოგოები, რას ფიქრობენ მათზე სხვები, დარდობენ ძუძუების გაზრდაზე და დედამიწის ყველა გოგოს უნდა, დედამ აუხსნას, მენსტრუაცია რას ნიშნავს, რომ ტრუსზე სისხლის წვეთის დანახვისას, დედამიწის არცერთმა გოგომ არ იფიქროს, რომ კვდება, რომ რაღაც უკურნებელი შეეყარა და მისი ცხოვრება დასრულებულია. ხშირად მეუბნებიან ხოლმე, დედობა წიგნებიდან არ ისწავლებაო, მე კი ვიტყვი, რომ ზუსტადაც, წიგნებიდან ისწავლება და , საერთოდ, დედობა ისწავლება – აი, მე, მაგალითად დედობას ხან რომელი წიგნი მასწავლის და ხან რომელი, ამ შემთხვევაში კი გოგოს დედობის მასწავლებლად ჯუდი ბლუმი ძალიან გამომადგა. მინდა, ლეა მარგარეტისნაირი გოგო გაიზარდოს – თავისუფალი, იუმორით სავსე, ლაღი ბავშვი, ფსევდორელიგიური შეზღუდვებისგან თავისუფალი. მინდა, მარგარეტის მსგავსად, სინაგოგაშიც მივიდეს, მეჩეთშიც შეიაროს, ყველა აღმსარებლობის ბავშვთან იმეგობროს, ეჩხუბოს ბებიებს, თუ მას ზიარებაზე წასვლას აიძულებენ, ზოგჯერ კისერიც წაიმტვრიოს, არასდროს არავის დასცინოს, ყველას განსხვავებულობა მიიღოს. მე ასეთი ბავშვი არ ვყოფილვარ, მე ასეთი წიგნები არ მიკითხავს და ჩემს 11 წლის ასაკში სრულიად სხვა წარმოდგენები იყო გაბატონებული, ალბათ, ამიტომაც, მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად ჩემი შეხედულებებისა, ზოგჯერ ვგრძნობ, რომ ვერ ვახერხებ, სულ სულ ბოლომდე, გულწრფელად, მთელი გულით ვიყო ტოლერანტული, კარგი და სწორი ადამიანი. მე არა ვარ მარგარეტ საიმონი, არც არასდროს ვყოფილვარ ასეთი ლაღი, მაგრამ ერთი ისეთი მსგავსება აღმოჩნდა ჩვენს შორის, გული შემეკუმშა და ცრემლებად დავიღვარე – მარეგარეტი კი არ ლოცულობს, ღმერთს თანატოლივით მიმართავს. მეც ასე ვიყავი მის ასაკში, ჩემს განვლილ დღეს ვუყვებოდი, რაღაცებს ვთხოვდი და არასდროს მიგვრძვნია შიში – ყოველთვის სიყვარულს ვგრძნობდი – სწორედ ჩემებური, შინაურული მიმართვის გამო, როცა ბნელ ოთახში, საბნის ქვეშ ვიწექი და დაახლოებით ასე ვუხმობდი:
– აქ ხარ, ღმერთო? ეს მე ვარ, მარი. როგორ გიკითხო, ხომ არაფერი გაწუხებს?

აქ და ახლა

ზოგჯერ ვზივარ თვალგაშტერებული, ჭიქაში ყავა მიცივდება და იმის თავიც არ მაქვს, რომ ხელი ავწიო და ყავა დავლიო. უბრალოდ, ვზივარ და მოპირდაპირე კედელზე ერთ წერტილს ვუყურებ.

ადრეც ვმჯდარვარ ასე, განა არა. ადრეც მიცივდებოდა  ჩაი  ჭიქაში – ყავას არ ვსვამდი. ამ გამოციებების დროს ამოვიჩემებდი ერთ რომელიმე ბედნიერ, ჩავლილ დღეს და ვფიქრობდი, რა ლამაზი ვიყავი მეთქი, რა ბედნიერი დღე იყო მეთქი, როგორ ვიცინოდი მეთქი. ჰოდა, ახლა შევამჩნიე, რომ მაშინ, როცა კედელზე ერთ წერტილს ვუყურებ, აღარ ვფიქრობ ჩავლილი ზაფხულების რომელიმე დღეზე. აღარც იმაზე, რა ლამაზი ვიყავი, აღარც იმაზე, რა მხიარული და ლაღი დრო იყო. უბრალოდ, ვზივარ ხოლმე და ძალიან მტკიცედ ვიცი, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად იმისა, რომ ხელის აწევას და ჭიქის აღებას სიკვდილი მირჩევნია, იქ ვარ, სადაც უნდა ვიყო. იქ ვარ, სადაც მინდოდა, ვყოფილიყავი. და ეს იქ ყოფნა მაბედნიერებს.

ჩემი სკოლის სევდა

რა უცნაურია. სულ ვამბობ, რომ საჭირო დროს საჭირო წიგნები აუცილებლად გამოჩნდებიან ხოლმე ჩვენს ცხოვრებაში. აი, ახლაც, ბოლო კვირები სულ სკოლის სევდებზე ვფიქრობდი. გამომცემლობის საბავშვო წიგნებზე ვფიქრობდი ძალიან ბევრს. ჰოდა, მაინც, რა აკლიათ ბავშვებს? გაუკვირდებათ უთავო მხედრები, ჟირაფერბზე ნადირობა, აფრიკული ტომები, მოგზაურობა მთვარეზე და ათასი სახალისო თავგადასავალი? ძნელია ახლა ბავშვების გაკვირვება. ამიტომ, ალბათ, ბავშვური ამბები უნდა შესთავაზო. მათი სკოლები, მათი მეგობრები. მათებური სკოლის სევდები.

ჰოდა, დანიელ პენაკის “სკოლის სევდის” კითხვა დავიწყე და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ყველაზე მეტად ახლა სკოლური ამბები გვჭირდება, ჩვენც და ბავშვებსაც. იცით, რა კარგი წიგნია “სკოლის სევდა”? მასწავლებელი რომ ვიყო, სსაწოლის თავთან დავიდებდი და რაღაც ადგილებს ყოველ დილით გადავიმეორებდი, სკოლაში წასვლამდე. მაგრამ დედა ხომ ვარ. დედობაშიც გამომადგება რაღაცები. ისეთი სევდიანი, ალაგ-ალაგ ლამაზი, ალაგ მძაფრი, ზოგჯერ სასაცილო წიგნია… უკვე ძალიან შემიყვარდა. თუნდაც იმის გამო, რომ აქ არ არიან სუპერბავშვები. არც განსაკუთრებულად ნიჭიერები. პირიქით – “ბავშვები მომავლის გარეშე. ბავშვები, რომლებისგანაც არასდროს არაფერი გამოვა. წყალწაღებული ბავშვები… “. ჰოდა, ასეთი წიგნები მინდა გამოვცეთ- ჩვეულებრივ, ზოგჯერ წყალწაღებულ ბავშვებზე, სასკოლო ამბებზე, თანამედროვე მშობლებზე, კეთილი, კეთილი, იმედიანი და უბრალო ამბები. skolis sevda

“სკოლის სევდამ” მარი ბექაურის ერთი მოთხრობა გამახსენა კიდევ, ისიც სკოლის ცხოვრებაზე – “ბავშვობა, როგორიც სინამდვილეშია”. ბულინგი, ბავშვური სისასტიკე, არაბავშვური ტრაგედიები და ყელში გაჩხერილი ბურთი. ბურთი რა, მახსოვს, რომ წავიკითხე, ხმამაღლა მოვთქვამდი და იმ მოთხრობის მარივით, სარკის მუშტით ჩამსხვრევა მინდოდა.

იქნებ ოდესმე მეც დავწერო ჩემი სკოლური ამბები. არც ისე მძიმე, ახლანდელი გადასახედიდან, ნათელი ამბები, რომლებიც ძალიან მიყვარს. იქნებ ოდესმე დავწერო, მეექვსე კლასში, როგორ შემიყვარდა მეათეკლასელი, სკოლის ყველაზე მაღალი ბიჭი, იმდენად მაღალი, რომ მის თავს ვერც ვხედავდი ნორმალურად, ამიტომ დიდად არ დამამახსოვრდა. ზუსტად ისე შემიყვარდა, როგორც მხოლოდ მეექვსეკლასელ ბავშვებს უყვარდებათ უფროსკლასელი ბიჭები. იქნებ დავწერო, როგორ არ მაქცევდა ყურადღებას და ჩემმა დაქალმა როგორ სცადა, დერეფანში მისთვის მივეჯახებინე. მე ამოვარდნილ პარკეტს ფეხი წამოვკარი და არაგრაციოზულად გავიშხლართე. სიკვდილს ვნტრობდი და არ ვდგებოდი, მეათეკლასელი კი მოვიდა, ამაყენა, ქურთუკი დამიფერთხა და ჩანთა მომაწოდა. მერე თავზეც გადამისვა ხელი, მეექვსეკლასელ, ძალიან პატარა გოგოს. მე და ჩემმა დაქალმა, რასაკვირველია, ეს სიყვარულის ახსნად ჩავთვალეთ და იმ დღიდან იმ ბიჭს ალბათ ცხოვრება გაუმწარდა, რადგან მთელი მეექვსე კლასის გოგოები მის ფეხებთან ფუსფუსებდნენ, ჩურჩულებდნენ და გეგმებს აწყობდნენ, ის კი საერთოდ ვერაფერს ამჩნევდა, ან არ იმჩნევდა – ხომ იცით, როგორები არიან მეათეკლასელი ბიჭები. მერე იმ ბიჭის სკოლის დამთავრების დღე ჩემი მუსიკალური სკოლის დამამთავრებელ გამოცდას დაემთხვა, მე ოთხივე ნაწარმოები პაუზების და რევერანსების გარეშე შევასრულე, ბოლო ზარისთვის რომ მიმესწრო და ცხოვრებაში პირველად, სპეციალობაში ოთხი მივიღე, რაც ჩემთვის უზომო ტრაგედია იყო. რა ვიცი. იქნებ ეს ამბებია, რაც ბავშვებისთვის უნდა იწერებოდეს. იქნებ მეექვსეკლასელმა ლეამ, რომელიც მეათეკლასელი ბიჭის ფეხებთან გაიშხლართება, მიწის გასკდომა კი არ ინატროს, სიცილით მოკვდეს, იმიტომ, რომ ასეთივე იატაკზე უფორმო ლაქასავით დატყეპებული დედამისი გაახსენდეს. იქნებ, მეათეკლასელი ბიჭი რომ მეყოლება, ჩემი მონათხრობი გაიხსენოს, ფეხებთან დაიხედოს და დაინახოს მასზე შეყვარებული, აფუსფუსებული, პატარა გოგოები… იქნებ ეს ამბები სკოლის სევდის გადაგორებაში დაეხმაროთ.

მერე კი იმ ამბებსაც მოვყვები, რომ სინამდვილეში, ცხოვრებაში ერთი კაცი მიყვარდა, იმ კაცს ჩავეხუტე პირველდ, იმას ვაკოცე და ცოლადაც იმას გავყევი. ჩემი შვილები კი ბევრს იცინებენ თავიანთ სასტიკად, აუტანლად ძველმოდურ დედაზე. ალბათ მეც გავიცინებ.

ერთი გოგო

ერთი პატარა გოგოა, ხან მეფობა უნდა და ხან პრინცესობა. დიდი გოგო რომ გაიზრდება, ვინ იცის, რას მოინდომებს.
ერთი გოგოა, ისეთი გულიანი სიცილი იცის, ყველაზე უბედურ ადამიანსაც გააბედნიერებს.
ერთი გოგოა, პლასტელინისგან გაუგებარ ფიგურებს გამოძერწავს ხოლმე და ჰგონია, ყვავილები და ჭიამაიები გამოძერწა. ვერავინ ძერწავს მასავით ლამაზად.
ერთი გოგოა, ისეთი პატარაა, მამამისი ჭერამდე ისვრის ხოლმე. ამ დროს გოგოს თვალებში ჭინკები ფერხულს უვლიან.
ერთი გოგოა, ისეთი სათუთი, დედამისი რომ უყურებს, გული უსკდება, რამე არ ეტკინოს, ვინმემ არ ატკინოს. გული არ ეტკინოს. ეშინია დედამისს
ერთი გოგოა, ისე უყვარს ცეკვა და სიმღერა, სულ ცეკვავს, ტრიალებს, ტრიალებს, ტრიალებს და დედამისს უნდა, რომ ამ გოგოს მთელი ცხოვრება უნდოდეს ცეკვა. დიდგოგოობაშიც.
ერთი პატარა გოგოა, რომ დაიბადა და დედამისთან პირველად რომ დარჩა მარტო პალატაში, ძალიან ტიროდა. მაშინ დედამისიც პატარა გოგო იყო და არ იცოდა, როგორ ამშვიდებენ ასეთ ციცქნა გოგოებს. უყურა, უყურა და მერე თვითონაც ატირებულმა, ეს სიმღერა წამოიწყო.  თან ლოყაზე უსვამდა ხელს. პატარა გოგო გაჩუმდა და ცხოვრებაში პირველად გაიღიმა.
ერთი გოგოა, რომელიც ჯერ ძალიან პატარაა, მაგრამ მინიმუმ ორი ადამიანი უკვე სამუდამოდ გააბედნიერა.ერთი პატარა გოგოა, დღეს ორი წლის გახდა.
დიდი გოგო გაიზარდე, ჩემო მწვანე ფიჭვო.
gogo lea

ასტრიდის დაბადების დღე

შარშანდელივით, ასტრიდ ლიდგრენის დაბადების დღე წელსაც ხმაურიანად გადავიხადეთ და , ალბათ, სანამ შეგვეძლება, სულ გადავიხდით, ჩვენი უზომო მადლიერების ნიშნად.
ვფიქრობდი, რას ვუმადლით-მეთქი, ადამიანების და ცხოვრების რწმენის გარდა. ირაკლი ალბათ კალეს ცნობისმოყვარეობას, პელეს გულჩვილობას და ემილის სიცელქეს უმადლის.მე? მე ბევრ რამეს და ერთ მტავარს. სალტკროკელებიდან ის ლექსი გახსოვთ? “ნეტავ თუ მომცემს ფრთებს განთიადი, რომ დავესახლო მე ზღვის კიდეზე…” ფრთებს ვუმადლი, რომლებმაც ზღვის პირზე დამასახლეს.

მარიკოდაბდაბ2ფუნთუშებიბავშვები

შარშანდელ დაბადების დღეზე, რა თქმა უნდა, პეპი და კარლსონი წავიკიხე. დანარჩენებსაც ხშირად ვკითხულობ ზღაპრის საათებზე. ამიტომ წელს მე და ირაკლიმ  ლინდგრენის ორი ისეთი ზღაპარი ვთარგმნეთ, რომელიც ქართულად არასდროს ყოფილა  გამოცემული. ძალიან ლამაზი ზღაპრებია, იმედია, თქვენს პატარებს ისევე მოეწონებათ, როგორც გუშინ მოეწონათ ბავშვებს

ეს ჩემი ზღაპარი:

პეტერი და პეტრა
არც ისე დიდი ხნის წინ, სტოკჰოლმში, გუსტავ ვასას სახელობის სკოლაში რაღაც ძალიან უჩვეულო მოხდა. ერთერთ დაწყებით კლასში კითხვის გაკვეთილი მიმდინარეობდა. უეცრად კარზე ძლივსშესამჩნევი, მოკლე და ჩუმი კაკუნი გაისმა.
-მობრძანდით!- დაიძახა მასწავლებელმა,მაგრამ არავინ შემოსულა. თუმცა კაკუნი კვლავ გაისმა.
– მიდი და ნახე, ვინ არის – დაავალა მასწავლებელმა გუნარს, რომელიც კართან ყველაზე ახლოს იჯდა.

გუნარმა კარი გააღო და ორი პატარა ბავშვი დაინახა. ძალიან, ძალიან პატარა, თოჯინის სიმაღლის გოგო და ბიჭი. ისინი კლასში შევიდნენ და პირდაპირ მასწავლებლისკენ გაემართნენ, ქალს თავაზიანად მიესალმნენ და თქვეს:
– ჩვენ უბრალოდ გვინდა ვიცოდეთ, შეიძლება თუ არა ამ სკოლაში გაკვეთილებს დვესწროთ.
მასწავლებელი ძალიან დაბნეული და გაოცებული იყო, მაგრამ უეცრად გონს მოეგო, ძალა მოიკრიბა და ჰკითხა:
– და თქვენ ვინ ხართ?
– ჩვენ პეტერი და პეტრა გვქვია, ცეროდენები ვართ , პატარა ხალხის წარმომადგენლები. გარეთ სიარულს ვერიდებით, მაგრამ დედას და მამას მიაჩნიათ, რომ ცეროდენებსაც აუცილებლად სჭირდებათ სკოლაში სწავლა.
ბავშვებმა კისრები წაიგრძელეს, რომ კარგად შეეთვალიერებინათ ახალი , უცნაური კლასელები. რა შესანიშნავად გაატარებენ დროს პეტერთან და პეტრასთან ერთად! რა საოცარი დღეა! ყველას უახროდა ახალი ბავშვების გამოჩენა.
მასწავლებელმა და-ძმას დაჯდომა შესთავაზა, მაგრამ მაშინვე ენაზე იკბინა, რადგან კლასში არ იდგა მათი სიმაღლისთვის შესაფერისი მერხი.
-სად დაგსვათ, ძვირფასო ბავშვებო?- დაიბნა მასწავლებელი
– ჩემთან დასვით, მას!- ხალისიანად წამოიძახა წინ მჯდომმა გუნარმა.
მან ბავშვები მაგიდაზე შემოისვა და წიგნში აჩვენა ის ადგილი, სადაც კითხვის გაკვეთილი შეწყვიტეს. მასწავლებელმა გუნარს დაავალა კითხვის გაგრძელება.
„საყვარელო ბებია“- წაიკითხა გუნარმა…
…პეტერი და პეტრა ისმენდნენ, როგორ კითხულობდა გუნარი, მაგრამ ვერაფრით ვერ მიმხვდარიყვნენ, ეს პატარა, მწერებივით ნიშნები ფურცელზე რატომ აღნიშნავდა „საყვარელ ბებიას“
მეცადინეობის დასასრულიკენ პეტერმა და პეტრამ რაღაც მაინც ისწავლეს. მათ შეიტყვეს, რომ 2+3=5 , ასევე ისწავლეს სიმღერა პატარა ბაყაყებზე.

სახლისკენ გუნარი, პეტერი და პეტრა ერთად წამოვიდნენ, რადგან აღმოჩნდა, რომ ერთი გზა ჰქონდათ. პეტერი და პეტრა ერთმანეთს ხელს არ უშვებდნენ და გზაზე გადასვლის წინ დიდი ყურადღენით იყურებოდნენ აქეთ-იქით.
როცა გზაჯვარედინს მიადგნენ, პეტრა მანქანების უზარმაზარმა ნაკადმა აანერვიულა.
– მე დაგეხმარებით – თქვა გუნარმა და გადაიყვანა და-ძმა გზაზე. ყოველ ჯერზე, როცა მათ ავტომობილი უახლოვდებოდა, გუნარი ხელით ანიშნებდა მძღოლს, რომ შეენელებინა სვლა. ზუსტად ისე, როგორც პოლიციელები აჩვენებენ ხოლმე.

ამ დღის შემდეგ პეტერი და პეტრა ყოველდღე დადიოდნენ სკოლაში. კლასში ყველას უხაროდა მათი დანახვა. კეთილმა მასწავლებელმა კი დურგალს ორი პაწაწინა მერხი შეუკვეთა ახალი მოსწავლეებისთვის. გარდა ამისა, ძალიან დაბლა, კედელზე გააკეთებინა ორი საკიდი, იმისთვის, რომ პეტერს თავისი ლამაზი ქურთუკი, ხოლო პეტრას თავისი მშვენიერი ლაბადის ჩამოკიდება შესძლებოდა.

როცა მასწავლებელი პეტერს ან პეტრას დაფასთან იძახებდა გაკვეთილის მოსაყოლად ან ამოცანის ამოსახსნელად, მათ სკამზე შედგომა უწევდათ, იმიტომ, რომ ძალიან დაბლები იყვნენ და წინააღმდეგ შემთხვევაში, სხვა ბავშვები ვერ დაინახავდნენ. ყველას ძალიან მოსწონდა ეს პატარები, ისინი მართლაც უსაყვარლესი ბავშვები იყვნენ. მასწავლებელი ამბობდა, რომ და-ძმა ნიჭიერი მოსწავლე იყო და ყოველვის კარგ ნიშნებს უწერდა.

სემესტრის ბოლოს, მოულოდნელად, დიდი ყინვები დაიწყო. ვასაპარკში დიდი სასრიალო გააკეთეს. გუნარი გაკვეთილების მომზადების შემდეგ ყოველთვის მიდიოდა პარკში საციგურაოდ. მან არ იცოდა, სად ცხოვრობდნენ პეტერი და პეტრა და ძალიან აინტერესებდა მათი საცხვრებლის ნახვა. ერთ საღამოსაც, როცა გუნარი ძალიან დაიღალა ციგურებზე სრიალით და უკვე სახლში აპირებდა წასვლას, მან გადაწყვიტა, ბავშვების ბინა მოეძებნა. ბიჭმა მთელი პარკი მოიარა და ბოლოს, პარკის ყველაზე შორეულ კუთხეში, დაინახა , რომ ნაძვის ძირიდან სინათლე გამოდიოდა. ცოტა ახლოს მივიდა და პაწაწინა სახლუკა შენიშნა. ბიჭმა ფანჯარაში შეიხედა. ოთახში, მრგვალ მაგიდასთან პეტერი და პეტრა მეცადინეობდნენ, მამა სარწეველა სავარძელში იჯდა და გაზეთს კიტხულობდა, დედა კი ყავას ადუღებდა. ელექტროობა არ იყო ბინაში, ოთახს მხოლოდ ნავთის ლამპის რბილი და მყუდრო შუქი ანათებდა. გუნარმა ფრთხილად დააკაკუნა ფანჯარაზე. რამდენიმე წამში პაწაწინა კარი გაიღო და ზღურბლზე პეტერი გამოჩნდა.
– გამარჯობა, ეს მე ვარ – ტქვა გუნარმა
– რა კარგია, რომ მოხვედი – გაუხარდა პეტერს. – შენ ალბათ გეცოდინება , რამდენი იქნება, 17 რომ 10 გამოვაკლოთ.
-7- თქვა გუნარმა
– ვის ელაპარაკები? – მოისმა პეტერის მამის ხმა.
– ჩემს კლასელს – უპასუხა პეტერმა
ბიჭებთან პეტრამ მოოირბინა.
-ციგურებზე სრიალებდი? -ჰკითხა მან გუნარს.  – მე და პეტერიც ვსრიალებთ ხოლმე, თუ გინდა, გაჩვენებთ. ოღონდ საციგურაო მოედნის დაკეტვას უნდა დაველოდოთ. როცა იქ ბევრი ხალხია, სრიალის გვეშინია, ვაითუ, ვერ შეგვნიშნონ.
– ძალიან ვწუხვარ, რომ სახლში ვერ შემოგიპატიებთ, ჩვენი ბინა ძალიან პატარაა, მაგრამ შეგიძლია, ფანჯრიდან გვიყურო – უთხრეს ბავშვებმა. გუნარი ასეც მოიქცა. ის ხედავდა, რომ პეტერი და პეტრა რაღაცას დაფუსფუსებდნენ. უეცრად მათ ფანჯრის მინაზე ფურცელი მიაკრეს, რომელზეც ეწერა: „გუნარ, შენ შესანიშნავი ბიჭი ხარ!“
და-ძმა ისე გულიანად იღიმებოდა, რომ გუნარსაც გაეღიმა. ასე იდგნენ და ფანჯრის მიღმა უცინოდნენ ერთმანეთს. უცებ პეტერმა საათზე ანიშნა – საციგურაო მოედანი უკვე დაკეტილიყო, ამიტომ ბავშვები სასწრაფოდ გაიქცნენ სასრიალოდ.

პეტერმა და პეტრამ ციგურები ჩაიცვეს და ყინულზე გამოვიდნენ. ისინი ხელჩაკიდებულები სრიალებდნენ, თითქოს ცეკვავდნენ და მათი სრიალი გამაოგნებლად ლამაზი იყო. ბავშვები ტრიალებდნენ და თან რაღაც სუსტი ნათება დაყვებოდათ, საიდანღაც, ძალიან შორიდან კი სუსტი მუსიკის ხმა ისმოდა. ან იქნებ, გუნარს მხოლოდ მოეჩვენა?  ბიჭს სუნთქვა შეეკრა. ამ სრიალზე ლამაზი მას მანამდე არაფერი ენახა. გუნარი მიხვდა, რომ ამ საღამოზე მოგონებას მთელი ცხოვრების მანძილზე შეინახავდა.

როცა ყინულაზე ცეკვას მორჩნენ, თვალებგაბრწყინებული პეტერი და პეტრა გუნარს მიუახლოვდნენ.
– ჩვენ აქ ყოველ საღამოს მოვდივართ, როცა დიდ ბავშვებს უკვე სძინავთ . ვსრიალებთ და ეს ყველაზე მშვენიერი რამაა ამქვეყნად!

როცა მხრებზე ციგურებგადაკიდებული გუნარი სახლისკენ მიდიოოდა, ჩუმად ღიღინებდა რაღაც  მელოდიას და ეჩვენებოდა, თითქოს სული სინათლით ჰქონდა სავსე.

მალე შობაც დადგა.  სკოლაში არდადეგები დაიწყო. პეტერს და პეტრას მხოლოდ ათიანები გამოჰყვათ, პეტრას კი კითხვაში ათი პლიუსით. ის ამით ძალიან ამაყობდა.
შობას გუნარი ბებიასთან მიემგზავრებოდა სმოლანდში. მეგობრები ერთმანეთს გამოემშვიდობნენ.

პეტერი და პეტრა სკოლაში აღარ დაბრუნებულან. როცა სწავლა დაიწყო, ყველანი ელოდნენ, მაგრამ აღარ გამოჩენილან. ყველაზე მეტად გუნარი ელოდა.

პატარა მერხები ისევ იდგა კლასში. გუნარი ძალიან სევდიანდებოდა ამ მერხების დანახვაზე.

და, აი, ერთ დღესაც, გუნარმა პაწაწინა კონვერტი მიიღო. ეს პეტერისა და პეტრას წერილი იყო, რომელშიც ეწერა:

„საყვარელო გუნარ, ჩვენ სხვა ქალაქში გადავედით. დედამ თქვა, რომ იქ საცხოვრებლად უკეთესი პირობებია. საციგურაო მოედანი არ არის ამ ქალაქში, ამიტომ სასრიალოდ გაყინულ ტბაზე დავდივართ. ვასასტანში, თქვენტან , უკეთესი იყო. გუნარ, იცი, რას გეტყვით?! შენ შესანიშნავი ბიჭი ხარ!“

ზამთრის საღამოებში გუნარი ისევ დადის პარკში სასრიალოდ. მაგრამ ზოგჯერ, უბრალოდ, ჩერდება და ყინულს უყურებს. ამ დროს  ეჩვენება, რომ პაწაწინა ბიჭუნას და გოგონას ხედავს , რომლებიც ყინულზე ცეკვავენ საიდანღაც, შორიდან მოსული მუსიკის ჰანგებზე…


ეს კი ირაკლის შერჩეული და ნათარგმნი ზღაპარია. ასტრიდ ლინდგრენს თავისი ბიჭუნას გაშვილება მოუხდა და ეს სწორედ მისთვის დაწერა. ძალიან უნდოდა, თავისი ბიჭისთვის ეთქვა, რომ შეიძლება, მშობლების გარეშეც არ იყო ძალიან უბედური…


პაწაწინა ნილს კარლსონი

ბერტილი ფანჯარაში იხედებოდა. ღამდებოდა, ქუჩაში ციოდა, ნისლიანი, უჟმური საღამო იდგა.

ბერტილი დედ-მამას ელოდა. ისე სულმოუთქმელად ელოდა, რომ უკვირდა კიდეც, როგორ არ ჩნდებოდნენ, მისი მოლოდინისამებრ, იმ ფანართან, რომელიც ფანჯრიდან მოჩანდა. როგორც წესი, ყოველ საღამოს ბერტილი პირველი ხედავდა ქუჩის ფარანთან გამოჩენილ დედას, რომელიც მამაზე ადრე მოდიოდა ხოლმე. მაგრამ დედას არ შეეძლო მოსულიყო მანამ, სანამ ქარხანა, სადაც ის მუშაობდა, არ დაიკეტებოდა.

მშობლები  ყოველდღე მიდიოდნენ ქარხანაში სამუშაოდ ,ბერტილი კი სახლში მარტო რჩებოდა. დედა მას ცოტაოდენ წასახწემსებელს უტოვებდა. საღამოს კი, როდესაც დედა ბრუნდებოდა, ისინი მაგიდას მიუსხდებოდნენ ხოლმე სავახშმოდ.

ძალიან მოსაწყენი იყო ბიჭისთვის მთელი დღისსახლში მარტო გატარება. ხმის გამცემი არავინ ჰყავდა. შეეძლო, ეზოში გასულიყო ბავშვებთან სათამაშოდ, მაგრამ ახლა, როცა უკვე შემოდგომის ცივი დღეები იდგა, ეზოშიც არავინ ჩანდა.ძალიან ნელა მიიზლაზნებოდა დრო. ის რამდენიმე სათამაშო, რომლებიც ბიჭს ქონდა, უკვე ძალიან მობეზრდა. ყველა წიგნი, რომელიც სახლში მოეპოვებოდათ, გადაღეჭილი ჰქონდა, ზუსტად იცოდა თითოეული გვერდი როგორ გამოიყურებოდა. აბა 6 წლის ბიჭმა ჯერ კითხვა არ იცოდა და წაკითხვას როგორ შეძლებდა…

ოთახში ციოდა. მამა დილაობით ნაკვერჩხლებს აღვივებდა, მაგრამ მოსაღამოვებასთან ერთად, სითბოც ნელდებოდა და თანთანან ცივდებოდა სახლში. ოთახის კუთხეებში ჩრდილები ჩამოწვნენ, მაგრამ ის არ ფიქრობდა შუქის ანთებას. ძალიან მოწყენილი იყო. გადაწყვიტა , ლოგინში ჩაწოლილიყო და დაფიქრებულიყო,  რატომ იყო ყველაფერი ასეთი სევდიანი.

ის სულ მარტო არ ყოფილა,  ადრე მას ჰყავდა და – მერტა. მაგრამ ერთხელაც ის სკოლიდან ავადმყოფი მოვიდა. მთელი კვირა იავადმყოფა და და შემდეგ მოკვდა.

ახლა როდესაც ბერტილმა გაიხსენა თავისი და, დაფიქრად იმაზე, როგორ მარტო იყო დის გარეშე და თვალებზე ცრემლები მოადგა.

ზუსტად ამ დროს, მას რაღაც მოესმა…

მოესმა  ნაბიჯების ხმა. თითქოს რაღაც პატარა არსება დააბიჯებდა მისი საწოლის ქვეშ. „ნუთუ სახლში მოჩვენება გვყავს“ გაიფიქრა ბიჭმა და ლოგინის კუთხეში მიჩოჩდა, რომ ქვემოთ ჩაეხედა.

ჩაიხედა და… დაინახა ბიჭი. დიახ, დიახ ჩვეულებრივი ბიჭი. ოღონდ მთლად ჩვეულებრივი კი არა, ძალიან პატარა ზომის, ალბათ ნეკისხელა თუ იქნებოდა

-გამარჯობა – მიესალმა სტუმარი

– გაგიმარჯოს – დარცხვენილად უპასუხა ბერტილმა

-გამარჯობა, გამარჯობა – ისევ გაიმეორა უცნაურმა ბიჭმა და ცოტა ხნით ორივე გაირინდა.

– ვინ ხარ? – ჰკითხა ბერტილმა – და რას აკეთებ ჩემი საწოლის ქვეშ?

– მე პატარა ნილს კარლსონი მქვია – უპასუხა პატარა ბიჭმა – და აქვე ვცხოვრობ. ნუ მთლად შენი საწოლის ქვეშ არა, აი, იქაა ჩემი შესასვლელი, იმ კუთხეში – თითი გაიშვირა ნილსმ

– დიდი ხანია რაც აქ ცხოვრობ? – ჰკითხა გაოგნებულმა ბერტილმა.

– არა, სულ რამდენიმე დღეა  გადმოვბარგდი. მანამდე ტყეში ვცხოვრობდი, ლილიანსკუგენში. ერთი დიდი ხის ფესვის ქვეშ. მაგრამ ხომ იცი, შემოდგომაზე მოსაწყენი ხდება საველე პირობებში ცხოვრება, ქალაქი მომენატრა და ძალიან გამიხარდა, რომ მოვახერხე ოთახის დაქირავება ერთ თაგვთან, რომელიც თავის დასთან გადმობარგდა სედერტელიეში. ხომ იცი, რა დრო დადგა, ძალიან ძნელია ახლა სადმე პატარა ოთახის შოვნა.

ჰო, ბერტილს მანამდეც სმენოდა მსგავსი პრობლემის შესახებ.-მართალია ცარიელი, უავეჯო ოთახი ვიქირავე – აუხსნა ნამცეცამ – ეს ყველაზე კარგია, მითუმეტეს თუ საკუთარი ავეჯი გაგაჩნია…

-და შენ გაქვს საკუთარი ავეჯი?- დაინტერესდა ბერტილი
-საქმეც მაგაშია, რომ არა – გაღიზიანებულმა და შეწუხებულმა უპასუხა ნილსმა – ბრრრ , სისხლის გაყინვამდე ცივა ქვემოთ. თუმცა არც შენთანაა უკეთესი სიტუაცია
-მართალია, -დაეთანხმა ბერტილი – მეც ქუჩაში გაგადებული ძაღლივით გავიყინე

-ღუმელი ჩემს ოთახში არის – აგრძელებდა ნილსი – მაგრამ შეშის პრობლემა მაქვს. ხომ იცი როგორ გაძვირდა და ძნელად საშოვნელი გახდა შეშა…

მან ხელები შემოიჭდო და სცადა გამთბარიყო. შემდეგ ბერტილს შეხედა დიდი, მეტყველი თვალებით – და შენ რას აკეთებ მთელი დღეების განმავლობაში?

-განსაკუთრებულს არაფერს – უპასუხა ბერტილმა – სიმართლე გითხრა, უბრალოდ ვუსაქმურობ.

-ზუსტად ისევე, როგორც მე – თქვა პატარამ – დამეტანხმები, ძალიან ძნელი და მოსაწყენია მარტო ცხოვრება

-მოსაწყენი და მერე როგორ – უპასუხა  დაღვრემილმა ბერტილმა

-გინდა ჩემთან, ქვემოთ ჩამოხვიდე ერთი წუთით? – შესთავაზა ნილსმა ბერტილს
ბერტლმა გადაიხარხარა – შენ გგონია, რომ ამ სოროში შევძლებ ჩაძვრომას?

-ეს ადვილზე ადვილია – აუხსნა ნილსმა – უნდა მიხვიდე სოროსთან, იქ გამოშვერილ ლურსმანს თითი დააჭირო და წარმოთქვა: „სნურ -რე, სნურ – რე, სნურ – რე ვიპს, ცეროდენად ვიქცევი“

და წამში დაპატარავდები, იმხელა გახდები, რახმელაც მე ვარ.

-ეს მართალია? – გაიბადრა ბერტილი – და შემდეგ როდესაც მშბლები დაბრუნდებიან, შევძლებ ისევ გავიზარდო და აქ დავბრუნდე?

-რა თქმა უნდა, შეძლებ – დაამშვიდა ნილსმა – ამისთვის ისევ დააჭერ ლურსმანს თითს და იტყვი:

„სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“

-აი, ეს უკვე საინტერესოა – პირი დააღო ბერტილმა – და შენ შეგიძლია გახდე იმხელა, რამხელაც მე ვარ?

– სამწუხაროდ , მე არ შემიძლია – ამოიხვნეშა პატარამ – და მაინც შენ უნდა სცადო და ცოტა ხნით ჩემთან ჩამოიხედო.

– რატომაც არა – დაეთანხმა ბიჭი.

შეძვრა საწოლის ქვეშ, მიხოხდა სოროსთან, ლურსმანს თითი მიადო და წარმოსთქვა:

წარმოთქვა:  „სნურ -რე, სნურ – რე, სნურ – რე ვიპს, ცეროდენად ვიქცევი“

და მართლაც, წამი და ის უკვე დგას თაგვის სოროს წინ იმავე ზომის, როგორიც პატარა ნილსი

-საერთოდ, მე ყველა ნიისეს მეძახის – თავიდან წარუდგინა თავი კაცუნამ და ხელი გაუწოდა. – წამოდი, ჩემთან ჩავიდეთ.

ბერტილი მიხვდა, რომ მის თავს რაღაც უჩვეულო ხდებოდა. ერთი სული ქონდა, როდის შეძვრებოდა თაგვის სოროში და იქაურობას დაათვალიერებდა.

-ფრთხილად ჩამოდი, ერთ ადგილას საფეხურია ჩამტვრეული – გააფრთხილა ის ნიისემ

ბერტილი ფრთხილად ჩაუყვა ქვის კიბეს. ვინ წარმოიდგენდა, რომ აქ შეიძლებოდა კიბე ყოფილიყო.

საფეხურები დაკეტილ კართან მთავრდებოდა.

-დამაცადე, სინათლეს ავანთებ-უთხრა ნიისემ და ჩამრთველი გადააბრუნა

კარებზე კოხტად მიეწებებინათ სავიზიტო ბარათი. რომელზეც ლამაზი ასოებით დაეწერათ „პატარა ნილს კარლსონი“

-აქ არც ისე კომფორტულია – დარცხვენილმა მოუბოდიშა ნიისემ

ბერტილმა თვალი მოავლო ოთახს. ოთახი იყო პატარა და ცივი. ერთი ფანჯრით და კუთხეში მდგარი, ცისფერი კაფელით მოპირკეთებული ღუმელით.

-ჰო, უკეთესიც შეიძლება – თქვა ბერტილმა – და შენ ღამით სად იძინებ?

-პირდაპირ იატაკზე – უპასუხა ნიისემ

ასე ხომ გაიყინები! – გააკანკალა ბერტილს

-რა კითხვა მაგას უნდა. ისე ცივა, რომ ღამღამობით ვდგები და მთელ ოთახში დეავრბივარ, რომ ხელ-ფეხი არ გამეყინოს.

ბერტილს ძალიან შეეცოდა პატარა და შერცხვა, მას ხომ ღამღამობით მაინც არ სციოდა.

უცებ ბერტილს თავში ერთი აზრი მოუვიდა:

-რა სულელი ვარ – წამოიყვირა მან – მე ხომ შემიძლია, რომ  შეშა დაგიჩეხო.

ნიისემ სწრაფად ჩაჰკიდა მას ხელი

-შენ გგონია, შეძლებ ამას? – კითხა ცოცხლად

რა თქმა უნდა, შევძლებ – უპასუხა ბერტილმა, მაგრამ მოღუშულმა დაამატა – ოღონდ მე არ მაძლევენ უფლებას, რომ ასანთი ავანთო.

-ეგ არაფერი. მთავარია შენ შეშა დამიჩეხო და დანარჩენს მე მოვუვლი. ცეცხლის დანთებას თვითონ შევძლებ.

გახარებული ბერტილი კიბისკენ გაიქცა, თვალისდახამხამებაში აირბინა და ლურსმანს თითი მიადო… მაგრამ დაავიწყდა სიტყვები, რომლების უნდა ეთქვა და ნიისეს ჩასძახა: სიტყვები შემახსენე, რომლებიც უნდა ვთქვა რომ სიმაღლე დავიბრუნო.

-„სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“

-„სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“ – წარმოთქვა ბიჭმა. მაგრამ არაფერიც არ მოხდა

ტფუი, შენ მხოლოდ უნდა თქვა „სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“ – ამოსძახა ნიისემ

  • „მხოლოდ სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“ – გაიმეორა ბიჭმა, მაგრამ ისევ არაფერი შეცვლილა.

ოჰ, ოჰ – ისევ დაიყვირა ნიისემ – სხვა არაფერი გარდა სიტყვებისა: „სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“

აქ ბერტილი ბოლოს და ბოლოს მიხვდა თუ რა უნდა ექნა

„სნურ – რე, სნურ-რე, სნურ- რე ვიპს

ისევ დიდი გავხდები!“

წარმოთქვა მან და თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრო, რომ ისევ ჩვეულებრივი ბიჭი გახდა. ისე სწრაფად მოხდა ყველაფერი, რომ საწოლის ძირს თავით დაეჯახა.

სასწრაფოდ გამოძვრა, მიირბინა სამზარეულოს ღუმელთან, სადაც დამწვარი ასანთის ღერების გორა იდგა. აიღო რამდენიმე ღერი, დაამტვრია პატარა ნაწილებად და სოროსთან მოაგროვა.

შემდეგ ისევ მიადო თითი ლურსმანს და მაგიური სიტყვები წარმოსთქვა. როცა ისევ ნამცეცად იქცა, სოროში ჩასძახა:

-ნიისე, დამეხმარე, შეშა უნდა ჩავზიდოთ ქვემოთ.

ის ხომ უკვე ძალიან  პატარა იყო და არარ შეეძლო ასანთის ღერების მარტო ჩატანა კიბეზე. იქ უკვე რამდენიმე ჩვეულებრივი ასანთის ღერისგან გაკეთებული შეშის ზვინი იდგა. ბიჭებმა ძნელად, ერთმანეთის დახმარებით ძლივსძლივობით ჩაზიდეს შეშა ნიისეს საცხოვრებელში და ღუმელთან მოაგროვეს.

ნიისე სიხარულისგან დახტოდა ოთახში და გაიძახოდა: „ეს საუკეთესო შეშაა მსოფლიოშ. ასეთი შეშა სხვას არავის ექნება“

მან ღუმელი შეშით გაავსო. დანარჩენი ასანთის ნატეხები კი იქვე, კუთხეში დაალაგა თანაბრად.

-ახლა მე შენ რაღაცას გაჩვენებ – თქვა მან. ნიისე დაჯდა ღუმელის წინ იატაკზე ფეხმოთხმით და ღუმელში შელაგებულ შეშას სული შეუბერა – ვიპს!

და უცებ ღუმელში ცეცხლი აბრიალდა

-ვახ.- გაოცება ვერ დამალა ბერტილმა – და ასანთიც კი არაა საჭირო. აი სასწაული , თუ გინდა

-ჰო, ასანთი არაა საჭირო და ეს ცეცხლი მართლაც სასწაულია. ზაფხულის შემდეგ ასე თბილად თავი არ მიგვრძვნია – უპასუხა ნიისემ

ისინი დასხდნენ იატაკზე ღუმელთან და სიცივისგან გაყინული ხელები ცეცხლს მიაფიცხეს.

-და კიდევ რამდენი შეშა დარჩა – კმაყოფილმა თქვა ნიისემ

-როცა დაგიმთავრდება, კიდევ ჩამოგიტან- ბერტილიც კმაყოფილი იყო თავისი ნამოქმედარით

-დღედან ღამღამობით აღარ გავითოშები – ხარობდა ნიისე

-და რას ჭამ ხოლმე? – კითხა ბიჭმა

ნიისე გაწითლდა

-ცოტ-ცოტა ყველაფერს – არადამაჯერებლად თქვა- რის მოპოვებასაც შევძლებ

-აი, მაგალითად, დღეს რა ჭამე? – დაინტერესდა ბერტილი

-დღეს მე…- დაბნეულად ტქვა ნიისემ – დღეს მგონი არაფერი მიჭამია

-გამოდის, რომ შენ ახლა მგელივით მშიერი ხარ – წამოიყვირა ბიჭმა

-ჰო, ეგრე გამოდის – დარცხვენით თქვა პატარამ – საშინლად მშია

-შენც ხარ რა. რატომ არ მითხარი აქამდე?! ახლავე რამეს მოგიტან

ნიისე სიხარულისგან ცქმუტავდა:
-შენ თუ შეძლებ, საჭმელი მიშოვო, ამას არასდროს დაგივიწყებ.
ბერტილი უკვე კიბეზე ადიოდა. სწრაფად წარმოთქვა ჯადოსნური სიტყვები: „სნურ-რე, სნურ-რე, სნურ-რე, ვიპს!

ისევ დიდი გავხდები“

და საკუჭნაოსკენ ქაიქცა. სწრაფად აიღო ყველის ნამცეცი. პურის ნაშვენი. პურს კარაქი გადაუსვა. ზემოდან გუფთის ნაჭერი და ორი ცალი ქიშმიში დაადო და ყველაფერი ეს სოროსთან დაალაგა. შემდეგ ისევ პატარა ბიჭად გადაიქცა.

-ნიისე, დამეხმარე სანოვაგის ჩატანაში – დაიყვირა მან. ნიისე უკვე სოროსთან იდგა და ბიჭს ელოდა.

ბიჭებმა საჭმლის მარაგი ქვევით ჩაიტანეს. ნიისეს თვალები ვარსკვლავებივით უელავდა. სიხარულს ვერ მალავდა. ბერტილმა იგრძნო, რომ მასაც მოშივებოდა.

-მოდი, გუფთებით დავიწყოთ- შესთავაზა ბერტილმა.

გუფთა ნიისეს თავისხელა იყო. ბიჭები აქეთ-იქიდან ამოუდგნენ და ორივე ორივე მხრიდან შეუდგნენ ჭამას. აინტერესებდათ, ვინ უფრო მალე მივიდოდა გუფთის შუამდე. პირველმა, ნიისემ შეჭამა თავისი წილი.

შემდეგ პურზე და ყველაზე გადავიდნენ. პატარა პურის ნაფშვენი მათთვის მთელი ქარავანის ზომის აღმოჩნდა.

ნიისემ გადაწყვიტა ყველი გადაემალა.

-იცი, ყოველთვიურად თაგვს ქირა უნდა ვუხადო. ნაჭერი ყველი. წინააღმდეგ შემთხვევაში აქედან გამაბუნძულებენ

-ამას ჩვენ როგორმე მოვუვლით – დაამშვიდა ბერტილმა – მიდი, ყველიც გასინჯე

და ისინი ყველზე გადავიდნენ. შემდეგ ქიშმიშიც დააყოლეს.

ნახევარი ქიშმიში ნიისემ გადადო -ამას დილისთვის გადავინახავ. როცა გავიღვიძებ, პირს ჩავიტკბარუნებ. ამაღამ ღუმელთან ვაპირებ დაძინებას. იქ თბილად ვიქნები

-მოვიფიქრე. კარგი აზრი მომივიდა, ვიპს – შესძახა ბერტილმა და გაიქცა. ის დიდი ხანი არ ჩანდა. უცებ ნიისეს ზემოდან ძახილი მოესმა: „ზემოთ ამოდი, დამეხმარე საწოლის ჩამოტანაში“

ნიისემ ზემოთ აირბინა. იქ ბერტილი იდგა მსოფლიოში საუკეთესო თეთრ საწოლთან ერთად. თავისი დის, მერტას თოჯინის საწოლი იპოვა ბერტილმა. მანამდე იქ თოჯინა იწვა, მაგრამ ახლა ეს საწოლი უფრო მნიშვნელოვანი იყო.

-ზეწარი და ფლანელის ნაჭერი წამოგიღე. ეს ნაჭერი დედამ პიჟამასთვის მიყიდა. ამას გადაიფარებ და თბილად იქნები

-უჰ – მხოლოდ ამის თქმა შეძლო ნიისემ და გაჩუმდა.

-კიდევ თოჯინის ღამის პერანგი წამოგიღე. ალბათ არ იქნები წინააღმდეგი, რომ თოჯინის პერანგით დაიძინო.

-რა თქმა უნდა, არ ვარ წინააღმდეგი – ამოღერღა აღფრთოვანებულმა ნიისემ

-ხომ იცი, გოგოებს რამდენნაირი ტანსაცმელი აქვთ – თითქოს ბოდიშს იხდისო ბერტილი

სამაგიეროდ, ასეთ პერანგში ძალიან თბილად ვიქნები – ხელი გადაუსვა პერანგს ნიისემ – მე არასდროს დამიძინია ნამდვილ ლოგინში. ერთი სული მაქვს დავწვე და დავიძინო

-მიდი, ჩაწექი და დაიძინე. უკვე დროა , მეც სახლში დავბრუნდე, მშობლები სადაცაა მოვლენ.

ნიისემ სწრაფად გაიხადა. თოჯინის პერანგი ჩაიცვა, ჩაწვა საწოლში და ფლანელის ნაჭერში გაეხვია.

-ოჰ, აი ეს არის განცხრომა. ისე თბილად ვარ და ისე მეძინება – გაიზმორა ნიისე

-მაშ, დროებით – უთხრა ბერტილმა – მე დილით დავბრუნდები

მაგრამ ნიისეს აღარაფერი ესმოდა. მას ეძინა

დილით ბერტილს ერთი სული ჰქონდა, როდის წავიდოდნენ მშობლები, ისინი კი ჯერ არ ჩქარობდნენ. საერთოდ, ის ძალიან ნაღვლიანობდა დილაობით, როცა ისინი სამსახურში მიდიოდნენ და მარტო ტოვებდნენ, მაგრამ დღეს სულ სხვანაირად იყო საქმე. როგორც კი მშობლემბა კარი გაიხურეს. ის იმწამსვე შეძვრა საწოლის ქვემოთ, წარმოსთქვა ჯადოსნური სიტყვები და ნიისესკენ გაემართა.

ნიისე უკვე ამდგარიყო და ღუმელიც გაეჩაღებინა.

-არა უშავს, შეშას რომ ვწვავ? – ჰკითხა მან ბერტილს

-რა თქმა უნდა, არა უშავს. დაწვი იმდენი, რამდენიც დაგჭირდება – უპასუხა ბერტილმა და ოთახს თვალი მოავლო.

-იცი, აქაურობას დალაგება სჭირდება – შესთავაზა მან

-ჰო, დალაგება არ აწყენდა – დაეთანხმა ნიისე – ისეთი ჭუჭყიანია, თითქოს არასდროს გაუწმენდიათ

ბერტილი იყო კიბეზე ადიოდა. მათ სჭირდებოდათ იატაკის ჯაგრისი და ვარცლი. სამზარეულოში ძველი, გამოუსადეგარი კბილის ჯაგრისი იპოვა და გადატეხა. შემდეგ ჭურჭლის კარადაში შეიხედა, სადაც ძალიან პატარა ლამბაქი იპოვა, რომელსაც დედა თაფლისთვის ხმარობდა. ბერტლმა ლამბაქში ცხელი წყალი ჩაასხა და საპნის ნამცეცი დაამატა.

ყველაფერი ეს, უკვე როგორც წესი, სოროსთან დაალაგა და რიტუალი გაიმეორა. ნიისეს ისევ მოუხდა დახმარებოდა ნივთების ჩაზიდვაში.

-უ,ჰ რამხელა ჯაგრისია – გაუკვირდა ნიისეს

-ეს შენ ხშირად გამოგადგება – უპასუხა ბერტილმა და ბიჭები შეუდგნენ დალაგებას. ბერტილი ჯაგრისით ხეხავდა, ნიისე კი მშრალი ნაჭრით აპრიალებდა იატაკს. მლე ლამბაქში წყალი მთლად გაშავდა, იატაკი კი თითქმის სუფთად იქცა.

-ახლა კი კიბის საფეხურზე დაჯექი და თვალები დახუჭე – კიბესთან მიიყვანა ბერტილმა – შენ სიურპრიზი გელოდება

ნიისე საფეხურზე ჩამოჯდა და თვალები დახუჭა. ესმოდა როგორ ავიდა ზევით ბერტილი. შემდეგ მოესმა, რომ ბერტილი რაღაცას მოათრევდა

-ახლა კი გაახილე თვალები!

ნიისე ასეც მოიქცა და დაინახა არც მეტი არც ნაკლები: მაგიდა, კუთხის კარადა, ორი ულამაზესი სავარძელი და ასევე ორი ხის სკამი

-ასეთი ცხოვრებაში არაფერი მინახავს – იყვირა ნიისემ – შენ ნამდვილი ჯადოქარი ხარ!

ბერტილი, რა თქმა უნდა, არ იყო ჯადოქარი – მან ეს ყველაფერი თავისი დის თოჯინების ნივთებიდან წამოიღო, თოჯინების ხალიჩაც კი მოიტანა.

ბიჭებმა ხალიჩა დააფინეს, რომელმაც მთელი იატაკი დაფარა.

-ეს ყველაზე კომფორტული სახლია – აღფრთოვანდა ნიისე. მაგრამ მართლა კომფორტულად, ოთახი მას შემდეგ გადაიქცა, რაც კარადა დადგეს კუთხეში. სავარძლები ოთახის შუაგულში დაალაგეს და ხის ჯორკოები ღუმელთან დადგეს.

-თურმე რა კარგად შეიძლებოდა აქაურობის მოწყობა – ამოიხვნეშა ნიისემ

ბერტილიც იგივეს ფიქრობდა. აქ გაცილებით უკეთესი იყო ვიდრე ზემოთ, მის საცხოვრებელში.

ბიჭები სავარძლებში ჩასხდნენ და საუბარი გააბეს.

-ისე, არც მე მაწყენდა თავის მოწესრიგება. საშინლად ჭუჭყიანი ვარ – თქვა ნიისემ

-ხომ არ გვებანავა?! – შესთავაზა ბერილმა

წყალი გამოცვალეს და თაფლის ფინჯანი უცებ გადაიქცა დიდ, კომფორტულ აუზად, პირსახოცის ნაჭერი კი ფაფუკ ღრუბლად და მიუხედავად იმისა, რომ ჩამოტანისას საკმაოდ დაღვარეს კიბეებზე წყალი, ბიჭებმა გემრიელად იბანავეს. როცა წყალში თამაშით და წუწაობით გული იჯერეს, თბილ ზეწრებშ გაეხვივნენ და ღუმელტან ჯორკოებზე ჩამოსხდნენ. დაისვენეს და დიდხანს საუბრობდნენ ქვეყნის ამბებზე. შემდეგ ბერტილი ზევით ავიდა, საიდანაც შაქარი და ვაშლის ნაჭერი ჩამოიტანა, რომელი ბიჭებმა ღუმელში შებრაწეს.

მალე ბერტილს გაახსენდა, რომ დედ-მამა მალე უნდა დაბრუნებულიყო და ჩაცმას შეუდგა. ნიისემაც ჩაიცვა და მოწესრიგდა.

-რა კარგი იქნებოდა, რომ შეგეძლოს ჩემთან ერთად ზევით ამოსვლა. დაიმალებოდი ჩემს პერანგში და მშობლები ვერაფერს შენიშნავდნენ – წაიოცნება ბერტილმა.

ნიისეს აშაკარად მოეწონა ეს შეთავაზება.

-თაგვივით გავისუსები. ჩქამს ვერავინ გაიგებს – პირობა მისცა მან

-რა დაგემართა, თმა რამ დაგისველა? – ჰკითხა დედამ, როცა მთელი ოჯახი სუფრას მიუსხდა.

-ვიბანავე – უპასუხა ბერტილმა

-იბანავე? და სად მოახერხე ბანაობა?

ა-ი, იმ ლამბაქში – ხითხითით აჩვენა მაგიდის შუაგულში მდგარი თაფლიანი ლამბაქი ბერტილმა

მშობლებმა გადაწყვიტეს, რომ ბერტილი ხუმრობდა

-რა ბედნიერებაა, რომ ბერტილი ისევ მხიარულადაა – ესიამოვნა მამას.

-ჩემი საწყალი შვილი – თქვა დედამ – რა სამწუხაროა, რომ მთელი დღეები მარტოს გიხდება სახლში ჯდომა

ბერტილმა იგრძნო, როგორ შეუფართხალდა პერანგის შიგნით რაღაც ძალიან თბილი…

-არ ინაღვლო, დედა, მე ძალიან მხიარულად ვარ შინ მარტო

მან თითი შეაცურა პერანგის ქვეშ და ნაზად მოეფერა პატარა ნილს კარლსონს .